15 februari 2024 – Vandaag ben ik vanaf Schiphol naar Osaka gevlogen. Al mijn spullen passen in één rugzakje handbagage van nog geen zeven kilo. Vorige keer had ik mijn wandelstok mee naar huis genomen als ‘speciale bagage’. Dit keer mocht ik bij het inchecken mijn kongozue gewoon meenemen als handbagage. De bakken voor de handbagage van deze intercontinentale vlucht waren daar groot genoeg voor, zeiden ze bij het inchecken. Ik reis met KLM Premium economy en dat betekent als eerste het vliegtuig in (en uit) en extra beenruimte. Dat is wel zo prettig voor een lange vlucht! En die vlucht verloopt voorspoedig, hoewel ik niet echt lekker kan slapen.
Kansai International Airport
Na de vorige reis weet ik mijn weg op Kansai wel te vinden. Het passeren van de douane verloopt soepeltjes. Ik sta al snel in de grote hal. Daar moet ik even in de rij staan voor het ophalen van mijn e-Sim. Het scannen van de code en activeren van de nieuwe Sim kost me even tijd. Gelukkig is er op het vliegveld gewoon Wifi en kan ik de instellingen aanpassen. Net als vorige keer heb ik gekozen voor een 60 dagen-abonnement van Mobal met 7Gb data en een Japans telefoonnummer (speciale aanbieding). Daarmee ben ik dus gewoon bereikbaar voor gastheren/ gastvrouwen die willen checken of ik wel op tijd zal arriveren.
Mijn henro begint: op weg naar Koyasan
Vanuit Kansai airport neem ik de trein. Dat betekent dat ik een kaartje moet kopen bij één van de balies en dan het juiste perron moet vinden. Als ik op dat perron sta, bedenk ik me dat ik mijn kongozue mis. Waar heb ik die achtergelaten? Ik wandel terug naar de balie waar ik het treinkaartje kocht en zie daar mijn wandelstok nog netjes in zijn foedraal liggen. Hier in Japan neemt niemand zomaar iets mee: de eigenaar komt er vast voor terug.
In de trein en dan overstappen en overstappen
Ik neem de kongozue mee en wil weer door het poortje van de trein… maar dat kan maar één keer met een kaartje. In mijn beste Japans leg ik aan een medewerker van de spoorwegen uit wat er aan de hand was en hij laat me erin. Ik ga snel naar het perron en kan nog net de doorgaande trein naar Namba pakken. In de trein merk ik, dat mijn mobiele internet het toch nog niet doet. Dankzij de wifi in de trein, kan ik uitzoeken dat ik een configuratiebestandje moet downloaden en installeren. Helaas werkt het nog steeds niet na een reboot. Gelukkig kan ik de wifi van de trein gebruiken.
Mijn henro begint met overstappen
In Namba moet ik overstappen op een trein in de richting van Koyasan (via Hashimoto). Ik stap in de verkeerde trein, het blijkt een stoptrein die overal stopt. Op één van de stations stap ik uit en pak een intercity die naar Hashimoto gaat. Tijdens de rit kom ik erachter dat ik mijn treinkaartje kwijt ben: blijkbaar heb ik dat laten vallen in een eerdere trein. Ik schaam me dood en maak me zorgen wat te doen als er een conducteur komt. Dan herinner ik me dat ik een foto heb gemaakt van mijn kaartje, toen ik instapte op Kansai. Gelukkig komt er geen conducteur langs voordat ik arriveer ik op Hashimoto. Daar stap ik over op een trein die doorrijdt tot aan het station van de kabelbaan naar Koyasan met de prachtige naam Gokurakubashi.
Kobo Daishi ophalen in de Okunoin.
In Koyasan ga ik met de bus het stadje in en stap bij de zesde halte uit. Ik besluit verder te wandelen om de sfeer te proeven. Al snel bereik ik Kongobu-ji. Na het uitvoeren van mijn tempelritueel haal ik mijn tweede set stempels van deze tempel. Hiermee start ik mijn tweede henro! Vanuit Kongobu-ji wandel ik terug langs de hoofdweg van Koyasan.
Onderweg kom ik langs de VVV. Morgen wil ik Koyasan wandelend verlaten via de Choishi-michi. In de route guide staat die route opgenomen en ik wil graag een kaart met meer detail. Die hebben ze gelukkig. Gelaas melden ze me ook dat de route geblokkeerd is. Dat is dan weer een teleurstelling. Vanavond maar even navragen bij mijn gastheer of hij weet of die blokkade er nog is.
Ik verlaat de VVV en wandel verder door Koyasan. Al snel kom ik bij de grote ‘begraafplaats’. Via de hardstenen paden wandel ik langs allerlei toeristen richting de Okunoin en Kobo Daishi-Byo. Vorige keer ben ik daar als henro gestopt met mijn tocht. Dit keer pak ik hier de draad als henro weer op. De Okunoin is nog steeds indrukwekkend. Ik voer mijn tempelritueel uit en wandel om de tempel heen. Voor de grot waar Kobo Daishi in eeuwige meditatie zit, trek ik mijn witte pelgrimsvest aan en haal de kongozue uit het foedraal. Ik ben weer henro.
Let op: Bij de brug naar de Okunoin is aangegeven dat fotografie verboden is. Je mag dus geen foto’s maken van de Okunoin of de grot waar Kukai in eeuwige meditatie zit.
Verblijven in Koyasan
Veel toeristen (niet zijnde henro) gaan met een dagtripje naar Koyasan. Dat levert een enorme belasting op voor de infrastructuur van dit bergdorp. Medio 2025 is aangegeven dat er (op termijn, check dat even) een toegangsprijs voor Koayasan gevraagd gaat worden. Dat betekent dat je mogelijk tevoren al een ticket moet regelen om te zorgen dat je ernaartoe kan gaan.
Overnachtingen in de tempels (Shukubo) zijn mooi en bieden je de mogelijkheid om een (vuur-) ceremonie bij te wonen. Helaas zijn deze overnachtingen erg kostbaar. In 2019 heb ik mijn henro afgesloten met een overnachting in Muyoukoin. Dit keer verblijf ik in een goedkoper Guest House.
Vanavond overnacht ik in Koyasan bij guesthouse Kokuu
Het is een stukje lopen vanaf de begraafplaats/ Okunoin om bij Guest House Kokuu te komen. Als ik daar aankom, krijg ik een warm welkom. Buiten is het inmiddels vochtig en nat, hierbinnen is het letterlijk warm en erg gezellig. De gastheer is eerst bezig om een Amerikaanse dame in te schrijven, dus wacht ik even. Dan neemt hij alle tijd voor mij. Hij is erg geïnteresseerd in mijn eerdere ervaring als henro en wil me ook helpen om mijn tocht van morgen te plannen. Dan krijg ik de sleutel van mijn (kleine en knusse) kamer. Daar pak ik mijn spullen uit en zorg ervoor dat ik straks kan gaan eten.
In gesprek met mijn gastheer
Ik ga even terug naar mijn gastheer en we raken in gesprek. Hij is erg geïnteresseerd in en betrokken bij de Shikoku henro. Toen hoorde dat ik mijn tweede ronde ga wandelen, was hij helemaal onder de indruk. Mijn plan om ook de 20 Bekkaku te bezoeken vindt hij geweldig. Uit het niets haalt hij allerlei materiaal tevoorschijn en wijst me op kaarten aan waar ik allemaal rekening mee moet houden onderweg.
Mijn henro begint: de tocht van morgen plannen
Ik ben van plan om via één van de routes uit de route guide van Koyasan naar de trein te wandelen. Mijn gastheer geeft aan dat die route wellicht geblokkeerd is; er is niet zo lang geleden een landverschuiving geweest, waardoor een deel van de Chōshi michi versperd was. Hij raadt me aan om vroeg te vertrekken, want die wandeling van zo’n 20km duurt best lang. Ik besluit daarop om rond zes uur te vertrekken, dan kan ik de eerste bus nemen richting het centrum van Koyasan, booschappen doen bij een konbini en van daaruit verder wandelen.
Avondeten iets verder aan de weg
Mijn gastheer heeft me een restaurantje aanbevolen van een vriend van hem. Ik mag een paraplu lenen en heb die nodig ook! Na een korte en natte wandeling, kom ik aan, net op het moment dat er een Japanse auto stopt. De vier inzittenden van het kleine autootje gaan samen met me naar binnen. Onze paraplu’s krijgen een plekje in de hal, de schoenen gaan uit en ik krijg een plekje aan de ‘bar’ toegewezen.
Al snel zit ik met een alcoholvrij biertje en een kaart te puzzelen wat ik wil eten. Het menu bevat traditioneel Japans eten. Dat staat mij wel aan! Na de maaltijd reken ik af, net als de Amerikaanse die ik eerder in het guest house ontmoette binnenkomt. We groeten elkaar en ik ga terug naar het guest house en rol mijn bedje in. Na de uren van de vlucht en het tijdsverschil was vandaag een lange dag. Morgen sta ik vroeg op en verlaat ik wandelend Koyasan.