19 februari 2024 – De wekker gaat om 6:00. Ik vouw de laatste was op, berg alles op in mijn rugzak, sluit mijn kamer en ga naar beneden. Daar staan de casino-boterhammen al klaar voor een getoast broodje met jam als ontbijt. Met een kopje thee erbij is dat mijn ontbijt. Onderweg haal ik vast nog wel iets extra.
Eindelijk op pad
Rond kwart voor zeven laat ik de sleutel achter in de box achter het rolluik en verlaat hostel PAQ. Dit is een fijne plek om de henro te starten. In de buurt van de ropeway naar Bizan-san pik ik henro-route op. Die loopt daar langs een drukke weg door de stad. Ik wandel dit eerste stuk ‘gyaku-uchi’, tegen de richting in. Helaas is het nog zo vroeg, dat geen henro me tegemoetkomen op weg naar Ido-ji, tempel 17. Onderweg raak ik een klein beetje verdwaald, omdat ik te lang de hoofdroute <192> volg. Gelukkig vind ik bij het ziekenhuis gewoon het pad weer.
Mijn henro begint bij tempel 17, Ido-ji
In de FamilyMart net voor de tempel (voor mij dan, als je de gewone route loopt is het net na de tempel), drink ik een kop koffie en rust even uit. Als ik rond kwart over acht aankom bij Ido-ji, herken ik de tempel direct. Zo vroeg in de ochtend is tempel 17 erg rustig qua mensen en druk qua verkeer. Dat merk je hier heel erg, omdat het vlak langs de tempel racet.
Vreemde gewaarwording
Deze tempel voelt een beetje als thuis. Mijn vorige henro in 2019 heb ik hier zelfs geslapen. Toen boden ze hier nog tsuyado aan, de gratis tempelovernachting. Na Covid is dat allemaal anders geworden, er is nu nauwelijks nog een tempel die tsuyado aanbiedt. Ik voer mijn ritueel uit bij de twee altaren en ga naar de nokyocho-office. Daar krijg ik de drie stempels op de pagina van Ido-ji. Hoewel dit jaar de tarieven voor de eerste stempels (met de kalligrafie) zijn verhoogd naar ¥ 500, is de prijs van alleen een setje stempels ¥ 300 gebleven. Daarom offer ik bij iedere tempel de 200 yen extra tijdens mijn ritueel. Mijn henro begint nu echt … bij tempel 17.
Op weg naar Onzan-ji, tempel 18
Als ik Ido-ji verlaat, zoek ik de weg naar de Jizo-goe route. Deze route voert me over de Akui-rivier ‘onderlangs’ Bizan-san. Het alternatief is de route te volgen door de stad, waarvan ik net een stuk heb gewandeld. Onderweg kom ik een mooie Shinto shrine, Jizoin, tegen. Daar is een toilet en een mooi meertje. In een hutje pauzeer ik even en eet wat. Qua weer is het warm, maar vochtig. Het gaat telkens net wel en net niet regenen. Van dat weer waarbij je niet weet of je regenkleding aan moet doen. Ik besluit dat niet te doen en dan maar (een beetje) nat te worden.
Door naar Onzan-ji, tempel 18
Na mijn pauze volgt een stukje klimmen. Het gaat hier omhoog naar 140 meter. Dat klinkt als weinig, maar het is best steil. Er hangt een touw als houvast voor de afdaling. Omdat het pad vochtig is, vind ik het best fijn om dat touw vast te kunnen houden. Na de klim kom ik aan bij de volgende rivier, Sonose-kawa. Daar blijf ik de Jizo-goe route volgen langs de rivier en steek die bij de Sarashiya brug over. Als je van natuur houdt, kan je hier ook een tweede ‘colletje’ beklimmen naar 190 meter hoogte. Daar kies ik niet voor.
Gemiste ontmoeting
Later hoor ik via Facebook dat een Japans/ Nederlands henro-stel me daar gezien heeft: zij wandelden net een rondje vanuit hun huis daar. Deze tocht zit vol ‘ontmoetingen’, hoewel ik hen nog nooit in levenden lijve ben tegengekomen. Ik wandel zoveel mogelijk langs de ‘kleine weggetjes’ richting de volgende tempel. Rond kwart voor één kom ik daar aan.
Onzan-ji, tempel 18
Net als vorige keer vind ik Onzan-ji een mooie tempel. Als wandelende pelgrim loop ik door de gate en dan steil omhoog. Met de auto mis je het poortgebouw. Vorige keer werd ik hier gespot door een Japanner, die me aansprak en bevroren Aquarius gaf. Nu doe ik hier rustig mijn tempelritueel. Als ik daar klaar mee ben, moet ik lang wachten om mijn stempels te krijgen. Zelfs drie keer op de bel drukken leverde geen ‘leven’ op. Pas toen ik een dame aansprak die het terrein aan het aanvegen was, bleek dat zij die bel had moeten horen. Ze was zo druk bezig, dat ze mij en mijn bellen gemist had. Gelukkig was zij de ‘stempelaar van dienst’. Met duizendmaal excuses nam ze mijn nokyocho in ontvangst en zag toen dat het mijn tweede henro is. Dat was aanleiding om even leuk met haar te praten. Japans spreken in de tempels is inmiddels redelijk te doen: vaak weet ik al welke vragen er komen en in de tempels zijn ze wel een beetje gewend aan buitenlandse henro.
Via het bamboebos naar Tatsue-ji
De wandeling van tempel 18 naar 19 begint prachtig. Het pad gaat langs een paar stallen met enorme buffels en duikt dan een prachtig oud bamboebos in. De eerste twee kilometers zijn daarmee onverhard, deels kriskras tussen veldjes met allerlei fruitbomen door. Ik pauzeer even in de henro hut Okyozuka, doe mijn schoenen uit en lucht mij voeten even. Dat vind ik fijn zo onderweg. In mijn Goretex schoenen gaan mijn voeten anders ‘broeien’ en dan loop ik risico op blaren. Na deze pauze volg ik de route via een klein weggetje om uiteindelijk bij Tatsue-ji uit te komen.
Over de brug naar de tempel
Voordat ik bij de tempel kom, passeer ik een opvallend rode brug. Helaas zie ik dat ze die gaan slopen. In de rivierbedding gaat beton gegoten worden. Er ligt al een noodbrug klaar. Ik hoop maar dat ze deze charmante brug herstellen.
Tatsue-ji, tempel 19
Om half drie kom ik aan in de tempel zelf. Dat is best vroeg om me aan te melden voor de shukubo. Daarom voer ik mijn tempelritueel in alle rust uit. Ik wandel even rond in de tempel en zie details die me de vorige keer niet waren opgevallen. Toen had ik hier wat meer haast, omdat ik door moest naar Katsuura om daar te overnachten. Rond half vier haal ik mijn stempels en meld me voor de shukubo. Ik ben bijtijds, maar gelukkig is dat geen probleem.
Mooie kamer voor de shukubo
De monnik die me begeleidt naar mijn slaapplek is wat nors. Hij geeft me aan dat er om 16:30 een ceremonie is in de hoofdtempel. Hij zegt dat als ik op mijn kamer wacht, ze me daarvoor ophalen. Op de kamer staat een tray klaar met heet water, een koekje en thee. In het uurtje dat ik geniet van de thee, heb ik even contact met Katja en maak ik gebruik van de badkamer.
Tempelritueel
Ik ben de enige gast en volg het tempelritueel met veel interesse. Al eerder tijdens mijn vorige henro heb ik het opstarten van de tempel meegemaakt. Nu is het een dag-afsluiting in/ voor het hoofdaltaar en dat wijkt niet zoveel af van de dagstart. Na het (korte) ritueel word ik door de hoofdmonnik begeleid naar de eetzaal.
En eten
Al om kwart voor vijf wordt het eten geserveerd. De tempelstaf wil blijkbaar snel naar huis, want als ik het heerlijke maaltje om 17:00 op heb, gaan zij snel afwassen en vertrekken. Ik krijg nog wel even te horen dat het ontbijt morgen om 7:00 is. Dat wordt uitslapen!
Even de route verkennen en vroeg slapen
Omdat de overnachting voor morgen al geregeld is, val ik hier niemand lastig om zaken voor me te regelen. Als ik weer op mijn kamer ben, kan ik even rustig vooruitkijken. Morgen staat mijn eerste Bekkaku op het programma. Ik heb daar ruim de tijd voor ingepland, omdat ik niet echt weet wat me te wachten staat. In de route guide staan geen hoogteprofielen van de Bekkaku. Dat betekent dat ik morgen ga ervaren hoe uitdagend de klim gaat zijn. Vandaag was een mooie wandeldag, ondanks het miezerige weer.