16 februari 2024 – Ik sta om 5:45 uur op om de eerste bus te kunnen pakken. De Amerikaanse die ik gisteren ontmoette is tegelijkertijd met mij wakker: zij gaat naar een vuurceremonie in één van de tempels. We praten even met elkaar en ze vertelt me dat ze gisteravond nog even de buurt onveilig heeft gemaakt met één van de vaste gasten van het restaurant. Om elf uur stond ze nog te volleyballen en nu is ze alweer op. Ik ben jaloers! Om 6:15 uur verlaat ik Guest House Kokuu en laat daar mijn osame-fuda achter voor de eigenaar.
Geen bus, dus wandelen
Omdat ik (te) vroeg ben voor de eerste bus, besluit ik om wandelend richting de start van de Choisho-michi te gaan. Ik weet dat ik onderweg naar het startpunt bij Daimon, de grote gate van Koyasan, een FamilyMart tegenkom. Daar wil ik mijn ontbijt halen. Als ik daar aankom, moet ik helaas wachten tot 7:00 uur voordat die opengaat. Als ontbijt haal ik wat broodjes en een kop koffie. Jammer genoeg is hier geen zitje binnen, dus ik drink mijn koffie staande voor de konbini op.
Via Daimon verlaat ik Koyasan
Na mijn ontbijt wandel ik naar Damian, de grote (tempel-) poort van de stad. Onderweg zie ik de zon opkomen, waardoor de tempels in een mooi licht staan. De mist trekt ook langzaam op. Bij Daimon aangekomen, kijk ik even rond. Mijn richtingsgevoel is niet zo sterk ontwikkeld, dus ik moet me even oriënteren voordat ik de start van de trail vind. Tegenover de gate gaat achter een vangrail een aarden pad stevig bergafwaarts: het lijkt wel op een geitenpaadje. En al snel kom ik de eerste van de zoveel palen, choishi, tegen die dit pad om de honderd meter markeren.
Tip:
Rond Koyasan is ook een speciaal pad van 7 kilometer beschikbaar dat het mogelijk maakte voor dames om rond Koyasan te wandelen. Zij mochten tot 1872 niet in Koyasan komen. Dat pad leidt langs de plekken waar vroeger Nyonindo stonden. Hiervan is er nog maar één over: Fudozaka-guchi Nyonindo. Klik hier voor routekaarten van deze tocht en de Choisho-michi.
Het pad blijkt versperd
Helaas kan ik na een kilometer of zes niet verder vanwege de schade door een aardverschuiving. De VVV gaf me dus de juiste informatie! In de buurt van Yatate Teahouse is een kruispunt en daar staan een heleboel verkeersregelaars om asfalteerwerk in goede banen te leiden. Zij houden iedereen scherp in de gaten en ik vraag de weg aan hen. Bij het vervolg van de trail staat een bord waarop is aangegeven dat de route versperd is. Daarom durf ik ook niet ‘illegaal’ de route te verkennen om te zien of ik die toch kan vervolgen. Ik besluit daarop om naar het dichtstbijzijnde treinstation, Kii-Hosokawa, te wandelen. Dat is drie en een halve kilometer, dus een half uurtje wandelen via een weggetje naast een meanderend stroompje.
Met de trein naar Wakayama
Ik moet even wachten op de eerstvolgende trein. De treinen komen hier niet zo vaak langs. Het is een enkelspoor traject en bij sommige stations kunnen twee treinen elkaar passeren. Dit stationnetje heeft een kleine wachtruimte. Ik pak een kaartje met het nummer van het station erop en wacht op de trein. De trein gaat naar station Hashimoto. In Hashimoto betaal ik voor deze enkele reis. Op dat station stap ik over op de trein naar Wakayama. Dat is een verbinding van Japan Rail (JR), terwijl de lijn naar Koyasan door een concurrent, Nankai Electric Railway, wordt gerund.
In Wakayama met de ferry
Aangekomen in Wakayama kijk ik wanneer de eerstvolgende ferry naar Shikoku gaat. Ik had gisteren gepland de late ferry van 16:20 uur te nemen. Maar omdat ik de trein heb genomen, ben ik veel eerder in Wakayma en kan ik de boot van 13:40 uur makkelijk halen. Omdat ik ruim te tijd heb, wandel ik naar de haven. Dat is een klein uurtje vanaf het station en de tocht leidt me door de stad en langs het kasteel naar de haven.
Daar koop ik met wat hulp van een geüniformeerde medewerker een kaartje bij de automaat. Er is een zitje in de wachtruimte, waar ik even rust kan nemen voordat ik de veerboot naar Shikoku opga. De tocht is net zo mooi als de vorige keer: via het water aankomen op een eiland blijft toch een mooie ervaring. Dat wordt bevestigd als ik het eiland door de regen op zie duiken vanaf de veerboot.
Wandelend naar hostel PAQ
Rond vier uur ben ik aan land. Daar besluit ik ook het laatste stuk, naar hostel PAQ, te wandelen. Dat kost me een klein uurtje en leidt me langs de rivier het stadscentrum in. Als ik in het centrum ben, zoek ik het Tokushima Welcome Center op. Daar aangekomen vraag ik waar ik een nokyocho kan kopen voor de 20 Bekkaku, want in Koyasan kon ik daarvoor geen geschikt exemplaar vinden. Ze verwijzen me naar een pelgrimswinkel in de buurt van Mount Bizan, waar ze een redelijke keuze hebben. Helaas is de nokyocho alleen in ‘groot’ formaat te krijgen. Ik had liever een versie gekocht die net zo groot was als mijn kleine voor de 88 tempels. Helaas zit dat er niet in.
Uit eten
Terug in het hostel vraag ik waar ik vegetarisch kan eten. Dat blijkt een lastige vraag. Ze verwijzen me naar een traditioneel Japans restaurant, waar ik uiteindelijk besluit om toch maar vis te eten. Na een wandeling door Tokushima bij nacht met knipperende lichten bij een opgebroken stoep, kom ik terug bij PAQ.
Daar praat ik even met wat andere gasten. Een Italiaans stel, Franco en Alysia, is erg geïnteresseerd in de henro. Ik laat hen de route guide zien en zie dat in de ‘woonkamer’ van PAQ ook de gidsjes van Oliver Dunskus staan. Die pak ik er ook even bij. Zo samen praten over de henro is gezellig!
Slapen op mijn kamertje, morgen weer vroeg op
In het hostel hebben ze een paar aparte kamers. Dat komt me goed uit, omdat ik door de jetlag toch nog wat moeite heb met slapen. Zonder afleiding ben ik snel in slaap. Morgen moet ik vroeg op om de bus naar Matsuyama te nemen.